ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ:www.temeni.gr





ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ:www.temeni.gr





Λειτούργησε μετά από τριάντα
χρόνια με κάθε μεγαλοπρέπεια ο περικαλλής ιστορικός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου της πόλης του Αιγίου, ένας από τους ωραιότερους
της Πελοποννήσου την παραμονή της εορτής της, την Τετάρτη,20 Νοεμβρίου 2025.
Ο καταστροφικός σεισμός του 1995 προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο ναό, έργο του αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με κατάρρευση. Σχεδιάστηκε το 1893-1894 ως ένα μοναδικό σύμπλεγμα ρωμανικού, βυζαντινού και αναγεννησιακού ρυθμού – σπάνιος σχεδιασμός για τα ελληνορθόδοξα δεδομένα. Τα σχέδια του Τσίλλερ βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη.
Ο μεγάλος αυτός αρχιτέκτονας έχει σχεδιάσει για το Αίγιο την εκκλησία της Φανερωμένης και την
Παλιά Αγορά, το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο Αιγίου, εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά μνημεία. Ο ναός των Εισοδίων περιγράφεται ως ελεύθερος σταυρός με
τρούλο και εξωνάρθηκα. Η περίτεχνη πετροκέραμη κατασκευή, οι μυτεροί οβελίσκοι,
οι δύο εντυπωσιακοί τρουλίσκοι που κοσμούν τα κωδωνοστάσια και τα περίτεχνα
κεραμικά στολίδια στις όψεις μαρτυρούν τη σπουδαία καλλιτεχνική αξία του. Το
μαρμάρινο σκαλιστό τέμπλο είναι έργο του γλύπτη Δημητρίου Περράκη και
χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο ναός κατασκευάστηκε στη θέση
μεταβυζαντινού ναού που είχε καταρρεύσει στον καταστροφικό σεισμό του 1861.
Αναφέρεται στο Βενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας του 1700 ως «Contrada della Mandona Ton Xenon»,η ενορία της Παναγίας των Ξένων στην ίδια ακριβώς θέση, μια από τις πέντε ενορίεςτης Βοστίτσας, γιατί ήταν η πρώτη εκκλησία που έβλεπε ο ταξιδιώτης ανεβαίνοντας από το παλιό καλντερίμι της παραλίας στην πόλη.
Το 1838 η αποστολή του Γάλλου αρχιτέκτονα Guillaume Abel Blouet στο Μοριά, δεν περιορίστηκε στα μνημεία της αρχαϊκής και κλασικής αρχαιότητας αλλά συμπεριέλαβε στις μελέτες της τα φράγκικα κάστρα, τις βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες, τους σύγχρονους οικισμούς και το φυσικό περιβάλλον.
Η αποστολή περνώντας από τη Βοστίτσα κατέγραψε επιγραφή του παλιού ναού των Εισοδίων που βρίσκεται στον τρίτο τόμο του έργου: « BLOUET, Guillaume-Abel. Expédition scientifique de Morée, Ordonnée par le Gouvernement français: Architecture..., τ. I-VI, Παρίσι, Firmin Didot, 1831-1838».
Τα εγκαίνια του ναού πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη επισημότητα το 1914.Το Φεβρουάριο του 1944 ο εφημέριος του ναού, ιστορικός συγγραφέας π. Θεόδωρος Παπαγεωργίου από την Κουνινά, συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στην Πάτρα για την αντιστασιακή του δράση.
Το 1960
έγιναν βελτιώσεις στο γυναικωνίτη και στα κωδωνοστάσια. Από το 1982, ο ναός έχει
ανακηρυχθεί ως μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού. Όμως ο κόστος ανακατασκευής
των Εισοδίων ήταν πολύ υψηλό αφού άγγιζε το ποσό των 8.000.000 ευρώ. Δε βρέθηκε
χρηματοδότηση και η εκκλησία έμενε ερειπωμένη και λαβωμένη χρόνια, περιμένοντας
ευλαβικά εκεί….
Το δύσκολο, κοστοβόρο και χρονοβόρο έργο αποκατάστασης ανέλαβε και πλήρωσε ο μεγάλος ευεργέτης, εφοπλιστής Αθανάσιος Μαρτίνος, ο οποίος έδειξε έμπρακτα ενδιαφέρον, αποδεχόμενος την πρόσκληση ευεργεσίας του τέως Μητροπολίτη Καλαβρύτων & Αιγιαλείας Σεβασμιότατου Αμβροσίου, το 2019. Το Κοινοφελές Ίδρυμα Αιγιέας ΑΜΚΕ ανέλαβε την εξ ολοκλήρου αποκατάσταση του ιερού ναού – έργο εξαιρετικά περίπλοκο και απαιτητικό. Η πολυσυνθετικότητα του φέροντος οργανισμού της εκκλησίας, η οποία εκ των πραγμάτων είναι πιο σύνθετη από τα συνήθη κτίρια (θόλοι, τοξωτές κατασκευές, μεγάλα ανοίγματα από λιθοδομή και οπτοπλινθοδομή), επέβαλε ειδική προσοχή στην αποκατάστασή της.
Οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν με σεβασμό στο μνημείο και με γνώμονα ότι πρέπει να καταστεί λειτουργικό ξανά για την τοπική κοινωνία, αποφεύγοντας κάθε επέμβαση που θα αλλοίωνε την υφιστάμενη μορφή του και κράτησαν περίπου πέντε χρόνια. Αντικαταστάθηκε επίσης όλη υδραυλική και ηλεκτρολογική εγκατάσταση του ναού καθώς και η κεντρική θέρμανση. Ανακατασκευάστηκε ο προαύλιος χώρος της εκκλησίας με εκπληκτικό ομολογουμένως αποτέλεσμα .
Ήδη οι πρώτες τοιχογραφίες και η αγιογράφηση
του τρούλου δείχνουν την αξία και το θησαυρό της αποκατάστασης του μνημείου.
Σήμερα Παρασκευή, 21-11-2025 οι Αρχές
της πόλης, βουλευτές, επίσημοι προσκεκλημένοι, οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες κ.κ. Αμβρόσιος και Ιερώνυμος, μαζί με χιλιάδες
κόσμου συμμετείχαν στην πανηγυρική λειτουργία του εμβληματικού Ναού των
Εισοδίων της Θεοτόκου, της Παναγιάς των Ξένων της Βοστίτσας, τριάντα χρόνια
μετά, όπου τίμησαν τον Αθανάσιο και τη Μαρίνα Μαρτίνου για την προσφορά τους στο
ναό, στον πολιτισμό, στην τοπική κοινωνία και στη
συνέχεια της θρησκευτικής και ιστορικής μνήμης μας!
Πηγές:
https://www.iamm.gr/work/ieros-naos-eisodion-tis-theotokou/
https://el.travelogues.gr/collection.php?view=428
https://akrokerama.blogspot.com/2014/06/blog-post_15.html
Κ.Ντόκος- Γ. Παναγόπουλος:Το Βενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας
Β.Κ.Αγγελόπουλου: Αίγιο,το διαμάντι του Κορινθιακού
Αρίστος Σταυρόπουλος: Η Ιστορία της Πόλεως του Αιγίου
https://www.filodimos.gr
https://www.orthodoxianewsagency.gr/mitropolitiko_ergo
https://www.kalavrytanews.com/2025/11/blog-post_283.html
https://konmesazos.blogspot.com/search?q=%CE%A4%CE%9F+%CE%92%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F+%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%9F
ΨΗΦΙΑΚΟ ΒΙΒΛΙΟ - ΚΛΙΚ
Τιμή και δόξα στους φοιτητές του Νοέμβρη του '73, κυρίως σε εκείνους που
δεν εξαργύρωσαν με καρέκλες της εξουσίας τον αγώνα τους αλλά παρέμειναν
σιωπηλοί αφού πρώτα κλόνισαν τις ψυχές των Ελλήνων με τον αγώνα και τη θυσία
εκείνων των ημερών, στέλνοντας το μήνυμα για τις γενιές που ακολούθησαν...
ΠΗΓΉ ΦΩΤΟ: ΑΡΧΕΊΟ "Πολεμικός ΤύποςΠαρακάτω υπάρχουν link της Τοπικής μας Ιστορίας από παλαιότερες αναρτήσεις και παρουσιάσεις,αφιερωμένα στα γεγονότα της εποχής.Αίγιο,Κατοχή και Αντίσταση 1941-1944 Κλικ Ε Δ Ω
Ο απαγχονισμός των πέντε πατριωτών στο Αίγιο, 22 Ιανουαρίου 1944 Κλικ Ε Δ Ω
Η εκτέλεση των 18 Αιγιωτών στην Πάτρα,23 Φεβρουαρίου 1944 Κλικ Ε Δ Ω
Αγάπες με ουρά!
Κλημεντίν, η αδέσποτη γατούλα
Το κεφαλάκι της γερμένο απαλά στο τσιμέντο, τα μάτια μισόκλειστα σαν να την είχε πάρει επιτέλους ο ύπνος. Αλλά δεν κοιμόταν. Η αλήθεια ήταν πολύ πιο σκληρή: ήταν εξαντλημένη. Στραγγισμένη από την προσπάθεια να επιβιώσει. Το μικρό της σώμα, στολισμένο με υπέροχες μαύρες, πορτοκαλί και λευκές πιτσιλιές, δεν μπορούσε να κρύψει τα σημάδια της ταλαιπωρίας.
Κάθε αυτοκίνητο που περνούσε έκανε το έδαφος δίπλα της να τρέμει. Αλλά δεν μετακινούνταν. Είχε μάθει πια: ο κόσμος δεν σταματά για γάτες σαν κι αυτήν. Ο κόσμος περνούσε δίπλα της, έριχνε ένα βλέμμα και συνέχιζε. Ήταν απλώς άλλη μια αδέσποτη γάτα. Μια σκιά ανάμεσα σε τόσες. Μια ύπαρξη ξεχασμένη σε έναν θορυβώδη κόσμο που δεν έχει χρόνο να νιώσει. Αλλά κάτι σε εκείνη με έκανε να σταματήσω. Ίσως ο τρόπος που ήταν κουλουριασμένη — σαν να προσπαθούσε να προστατέψει κάτι που δεν υπήρχε πια. Ίσως η ανάσα της τόσο αθόρυβη, σαν και το να ζει να της είναι βάρος.
Γονάτισα δίπλα της, σιγά, μην την τρομάξω. Δεν κουνήθηκε. Άνοιξε λίγο τα μάτια της. Το ένα ήταν σχεδόν κλειστό. Το άλλο με κοίταξε χωρίς φόβο όχι επειδή με εμπιστευόταν, αλλά επειδή δεν είχε πια τίποτα να φοβηθεί. Της ψιθύρισα αν είναι καλά. Ήξερα την απάντηση. Δεν νιαούρισε. Δεν γουργούρισε. Μόνο ανοιγόκλεισε αργά τα μάτια, σαν να έλεγε: «Πού ήσουν, όταν ακόμη είχα ελπίδα;» Τα πλευρά της φαίνονταν. Τα πατουσάκια της πληγωμένα. Μάλλον είχε μέρες να φάει. Αλλά πιο πικρό από την πείνα, ήταν η μοναξιά. Δεν ήταν απλώς παρατημένη. Ήταν ξεχασμένη. Μια ζωντανή ύπαρξη που περίμενε λίγη καλοσύνη και δεν ήρθε ποτέ. Της πρόσφερα λίγo κοτόπουλο από το φαγητό μου. Το μύρισε. Με κοίταξε. Έκανε ένα ολόκληρο λεπτό να πλησιάσει όχι από φόβο, αλλά από αμφιβολία. Θυμόταν άραγε τι είναι η καλοσύνη; Όταν τελικά έφαγε, το έκανε αργά, προσεκτικά, σαν το σώμα να είχε ξεχάσει πώς είναι να τρέφεσαι με φροντίδα.
Έμεινα μαζί της μία ώρα. Απλώς εκεί. Χωρίς να την αγγίξω. Χωρίς να ζητήσω εμπιστοσύνη. Όταν έφυγα, σήκωσε το κεφαλάκι της. Δεν με ακολούθησε. Δεν φώναξε. Αλλά τα μάτια της με ρώτησαν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Φεύγεις κι εσύ;»
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά. Η εικόνα της με στοίχειωνε. Το επόμενο πρωί γύρισα πίσω. Ήταν ακόμη εκεί. Στο ίδιο σημείο. Στην ίδια στάση. Το κεφάλι στο παγωμένο πεζοδρόμιο, σαν να ήταν το μόνο πράγμα που της είχε απομείνει. Αλλά αυτή τη φορά, όταν με είδε, σήκωσε το κεφάλι. Και μετά, με δυσκολία, σηκώθηκε. Έκανε μερικά διστακτικά βήματα προς το μέρος μου. Την τύλιξα σε μια πετσέτα και την πήρα στο σπίτι. Ο κτηνίατρος είπε ότι ήταν αφυδατωμένη, αναιμική, προφανώς λόγω πείνας και παρατεταμένης έκθεσης. Αλλά μπορούσε να σωθεί. Ήθελε απλώς χρόνο, φαγητό και αγάπη, δηλαδή όλα όσα της έλειπαν. Την ονόμασα Κλημεντίν, για τη γλύκα που είχε κρατήσει μέσα της, παρά όλο αυτόν τον πόνο.
Πέρασαν εβδομάδες. Το τρίχωμά της έγινε απαλό. Τα μάτια της καθάρισαν. Και
την πρώτη φορά που έκανε γουργουρητό…έκλαψα. Είχε αντέξει την εγκατάλειψη, τις
παγωμένες νύχτες, την πείνα, τη μοναξιά. Κι όμως…Τώρα είχε κάτι που ποτέ της
δεν είχε ξαναβιώσει: έναν λόγο να ζήσει.
Αν ποτέ δεις μια γάτα κουλουριασμένη σε ένα πεζοδρόμιο, μην κοιτάξεις αλλού. Γιατί κάποιες φορές…δεν
κοιμούνται. Απλώς περιμένουν σιωπηλά να δει κάποιος ότι είναι ακόμη ζωντανές. Πολλές φορές αυτοί οι άγγελοι με τη γούνα μπορεί να μεταμορφώσουν την ψυχή μας!