Η ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΥΠΗΤΗ

 

Παναγία Τρυπητή: Η κυρά του Αιγίου, η Παναγιά του βράχου

Η Προστάτιδα του Αιγίου εορτάζει και φέτος στο ανακαινισμένο Προσκύνημα του βράχου, εκεί που βρέθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η θαυματουργή της εικόνα.

Το Μάιο του 2019 ο ναός έκλεισε για να γίνουν αναγκαία έργα συντήρησης και αποκατάστασης του οικοδομήματος, έργα απαιτητικά, κοστοβόρα και δύσκολα.

Το έργο ανέλαβε η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας με υπεύθυνη την κ. Αννίτα Κουμούση, έχοντας τη στήριξη της εκκλησίας ,της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά κυρίως την αμέριστη συμπαράσταση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.

"Ήταν το πιο δύσκολο έργο που έχει αναλάβει η υπηρεσία μας από το 2006 που είμαι σ΄ αυτήν", αναφέρει σε  συνέντευξή της η κ. Κουμούση.

Η τελευταία συντήρηση έγινε στις εικόνες του τέμπλου και στις φορητές εικόνες το έτος 1994-1995 αφιλοκερδώς από τον Αιγιώτη ζωγράφο Σπυρίδωνα Κρητικό, όπως αναφέρεται στο βιβλίο Ιστορίας του Προσκυνήματος, αλλά δε λύθηκε το μεγάλο πρόβλημα της υγρασίας και της πτώσης βράχων στη στέγη του ναού.

Βίντεο από το ανακαινισμένο Προσκύνημα Ε Δ Ω

Συντηρημένη Τοιχογραφία: Δωρεά του αείμνηστου θείου μου Χριστόφορου Μεσάζου

Σήμερα, Παρασκευή της Διακαινησίμου είναι η λαμπρή εορτή της Παναγίας μας στη θέση της πάνω από τη θάλασσα, που σκεπάζει με τα φτερά της την πόλη και χιλιάδες πιστοί  προσκυνούν τη Χάρη Της!

Περισσότερα ιστορικά στοιχεία σε παλαιότερή μου ανάρτηση Ε Δ Ω

Φωτό: Από τις εργασίες στην Παναγία Τρυπητή. Πηγή www.protionline.gr

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ

ΠΗΓΉ ΦΩΤΟ:https://www.askitikon.eu/agiologio

 

Μια φαινομενικά απλοϊκή ιστορία, ένα παραμύθι, που έχει όμως ένα βαθύ και μεγάλο δίδαγμα. Βρίσκεται στο βιβλίο με τίτλο “Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ”  και συγγραφέας του είναι η Hunt-Elwell Angela.Ας τη δούμε...

Κάποτε στην κορυφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα σκέφτονταν και ονειρεύονταν τι θα ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν. Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε:

«Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο»! Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα.

«Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!» Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στην κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια.

«Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να φτάσω τόσο ψηλά που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώσουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται τον Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο». Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν.

Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε. «Τώρα θα κάνω ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!», είπε το πρώτο δέντρο…Ο δεύτερος ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. «Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!» σκέφτηκε εκείνο. «Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες»…Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε «Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει». Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο…

Το πρώτο δέντρο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σαν να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο. Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δεν φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι' αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί  και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Ήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη. Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. «Τι έγινε;» αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο, «Αυτό που ήθελα πάντα να στέκομαι στην κορφή του βουνού και να δείχνω το Θεό;»

Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους. Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφωτο ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. «Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια», ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. «Αυτή η φάτνη είναι όμορφη», είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε το μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου…

Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ' το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: «Ησύχασε..!». Η καταιγίδα σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης…

Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν πήραν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ' το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν τον Θεό. Αυτό ήταν το καλύτερο από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο…

Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε, επειδή δε γίνεται αυτό που θέλετε, απλά παραμείνετε στη θέση σας και νιώστε ευτυχισμένοι, γιατί κάποιος άλλος ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει…

Μια συλλογή ιστοριών που αποτελεί φωτισμένη υπενθύμιση στον καθένα μας ότι κάθε φορά που δειλιάζουμε, κάθε φορά που διστάζουμε, κάθε φορά που δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας και τις ικανότητές μας, προσφέρουμε τον ίδιο τον Δημιουργό μας. Είναι αυτό που έγραψε και τραγούδησε πριν από χρόνια ο Τώνης Βαβάτσικος "Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω"

Πίσω απ' το ποτάμι που τρέχει είναι μια πηγή

Πίσω απ' του Θεού την αγάπη είναι η ζωή

Πίσω απ' την κρυφή προσευχή μας είναι η χαρά

Πίσω από το τάμα στον Άγιο η παρηγοριά

 

Αδερφέ μου, σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς

ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω

τι κρύβει ο Θεός για μας

Ποιος να ξέρει πώς έχει μοιράσει

τις μέρες μας της χαράς

ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω

τι κρύβει ο Θεός για μας

 

Πίσω απ' τη σιωπή του πατέρα είν' η υπομονή

Πίσω απ' τη μεγάλη τη νίκη η επιμονή

Πίσω απ' το φιλί της μητέρας είναι η στοργή

Πίσω απ' την κρυφή μας ελπίδα, Θεέ μου είσαι Εσύ

 

Αν μπορείς την απάντηση δώσε

πού βρέθηκες και πού πας

ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω

τι κρύβει ο Θεός για μας

Στη σιωπή την απάντηση πήρες

πού βρέθηκες και πού πας:

Μόνο αγάπη, ατέλειωτη αγάπη

κρύβει ο Θεός για μας

Θεατροποιημένη αφήγηση-Παραμύθι ,μύθοι και ρεβίθι

ΠΗΓΕΣ: Άκη Αγγελάκη, «Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή»,

Εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Παραμύθι, μύθοι και ρεβίθι

https://love-teaching.com

https://kithara.to/stixoi/

https://www.askitikon.eu/agiologio/ofelima

https://agiosminas.gr/

ΑΦΙΕΡΩΜΑ:ΒΟΣΤΙΤΣΑ 1821-1827.ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

 

                   Η Βοστίτσα στα τέλη του 18ου αιώνα. Χαλκογραφία

Η σημαία του Ανδρέα Λόντου, σημαία της Βοστίτσας το 1821

  Ιστορικό αφιέρωμα από παλαιότερες, ανανεωμένες αναρτήσεις.

«Σβήνουν δυο νύχτες και δυο αυγές προβάλλουν στον αγέρα.

Δυο λευτεριές που σμίγουνε μέσα στην ίδια μέρα.

Δυο λευτεριές ματόβρεχτες, παιδιά μεγάλου κόπου,

η λευτεριά του Έλληνα κι η λευτεριά του ανθρώπου»(Κ. Παλαμάς)

                                Θ. Βρυζάκης. Ο όρκος των αγωνιστών

25η Μαρτίου 1821:'Eνα έθνος κοιτάζει τον κατακτητή του με περιφρόνηση και τον τάφο του με αδιαφορία. Ένα ολόκληρο έθνος επιλέγει μία ώρα ελεύθερης ζωής και όχι χρόνια σκλαβιάς και φυλακής.

Πρωταγωνιστές στη Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας

Αυτό το όνειρο διατράνωναν σε προκήρυξή τους οι Έλληνες της Πελοποννήσου όταν έγραφαν στον ανθέλληνα Άγγλο πρόξενο της Πάτρας Γκρην: «Ομοφώνως αποφασίσαμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν. Εστερημένοι από όλα τα δίκαιά μας αποφασίσαμεν να λάβωμεν τα άρματα και να ορμήσωμεν κατά του τυράννου».Ήταν η πρώτη γνωστή διακήρυξη της επανάστασης –σώζεται αυθεντική σήμερα- και υπέγραψαν ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο επίσκοπος Κερνίτσης Προκόπιος, ο  Καλαβρυτινός Ανδρέας Ζαΐμης,ο Αιγιώτης προεστός Ανδρέας Λόντος και ο Πατρινός Μπενιζέλος Ρούφος ,όλοι τους Φιλικοί.

Ο Αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διηγείται: «Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την Επανάσταση ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση».

Συνεχίζει:«Εμείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμε την επανάσταση» γράφει ο Κολοκοτρώνης.«Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη και τα τρύπια τσαρούχια με τα σκουριασμένα καριοφίλια για να μας εμψυχώνουν. Λίγο είναι αυτό πατριώτες; Κι αν τα δισάκια και τα ταγάρια είναι άδεια, τι πειράζει; Σάμπως πότε ήταν γεμάτα;»

Χαρακτικό:Η Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας.Παλαιών Πατρών Γερμανός-Παπαφλέσσας

Η Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας που έγινε εδώ στο Αίγιο, 26-30 Ιανουαρίου 1821, δεν ήταν απλώς μια συγκέντρωση, αλλά αποτέλεσε την πρώτη επίσημη σύσκεψη κληρικών και προεστών του Μοριά υπό τον Παπαφλέσσα ώστε να αποφασίσουν για την Επανάσταση. Ήταν πολιτική απόφαση ελευθερίας. Το πολιτικοστρατιωτικό γεγονός αυτό, παρουσιάζει μεγάλη ιστορική αξία και σημασία. Δικαίως καθιερώθηκε ως ιστορική τοπική εορτή. Εδώ έπεσε και βλάστησε ο σπόρος της επανάστασης και της λευτεριάς.

Η χαμένη μονή του Αγίου Γεωργίου Τέμενης, τεκμηριωμένα τόπος της μεγάλης, ιστορικής απόφασης...

 Μια τουλάχιστον από τις Συνελεύσεις έγινε σύμφωνα με τα νέα τεκμήρια ιστορίας στο μονύδριο του Αγίου Γεωργίου Τεμένης.Αυτή ήταν η χαμένη μονή της Συνέλευσης που αναφέρει ο Παπαρρηγόπουλος στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους ότι έγινε «εν τη μονή του Αγίου Γεωργίου περί το Αίγιον». 

 Μελετώντας την τοπική μας ιστορία παρατηρούμε ότι στον τόπο μας έχουν δοθεί επικοί, αιματηροί αγώνες με τον Tούρκο κατακτητή και όχι μόνο.

Ο Νικόλαος Χριστοδούλου ή Σολιώτης που έριξε την πρώτη τουφεκιά στο Μοριά.

Στις 14 Μαρτίου 1821 ο Νικόλαος Χριστοδούλου Σολιώτης με τον Αναγνώστη Κορδή κι άλλους κλέφτες, ρίχνει την πρώτη τουφεκιά στο Μοριά, χτυπώντας τους ταχυδρόμους του Χουρσίτ πασά στο Αγρίδι πάνω από την Ακράτα. 

Ο Αιγιώτης προεστός,στρατηγός Ανδρέας Λόντος

Ο Ανδρέας Λόντος, που έχει εξοπλίσει ένοπλο σώμα 400 ανδρών, απελευθερώνει το Αίγιο στις 21 Μαρτίου 1821, υψώνοντας την κόκκινη σημαία με το μαύρο σταυρό και ξεκινά για την πολιορκία της Πάτρας.

Κυλιόμενο slide αφιερωμένο στην Τοπική Ιστορία. Κτίριο Παναγιωτόπουλου, 23/3/2021.

Μελετόπουλος, Ιωάννου ή Ορεινός, Ροδόπουλος, Σολιώτης, Φεϋζόπουλος, Παπασταθόπουλος, Γεωργομοραϊτης και άλλοι οπλαρχηγοί έχουν ετοιμοπόλεμες τις ομάδες τους.

Τον Απρίλιο του ‘21 ο Μουσταφάμπεης φτάνει και καταστρέφει το Αίγιο προσπαθώντας να ενισχύσει την Τριπολιτσά. Στο Μαυρίκι ο Ανδρέας Ζαΐμης, που παραλίγο να συλληφθεί αιχμάλωτος από τους Τούρκους, του κλείνει το δρόμο για τη Φτέρη και τα Καλάβρυτα…Λόντος και Παπασταθόπουλος ενισχύουν τη φρουρά του Μεσολογγίου το φθινόπωρο του 1822 και αποκρούουν τη στρατιά του Ομέρ Βρυώνη…

Τα Μαύρα Λιθάρια πριν από την Ακράτα, όπου εγκλωβίστηκαν οι Τούρκοι το χειμώνα του 1822-1823

Το Γενάρη του 1823 ο Ντελή Αχμέτ, στρατηγός του Δράμαλη εγκλωβίζεται στα Μαύρα Λιθάρια από το Λόντο ,το Μελετόπουλο, το Ζαΐμη, το Χαραλάμπη, το Σολιώτη και άλλους οπλαρχηγούς. Σώζεται μαζί με 1800 άνδρες του ως εκ θαύματος από τα πλοία του Γιουσούφ πασά της Πάτρας, αφήνοντας πάνω από 2000 νεκρούς στην πεδιάδα του Κράθη ποταμού…

Οι εμφύλιες διαμάχες του 1824 κλονίζουν την επανάσταση και η διαίρεση των Αιγιαλέων σε δυο παρατάξεις, Μελετόπουλοι εναντίον Λόντηδων και αντίστροφα έχουν περιγραφεί  μελανά από τον Αιγιώτη ιστορικό Τάκη Σταματόπουλο στο τετράτομο έργο του "Ο Εσωτερικός Αγώνας". Παρά τη διαίρεση Λόντων και Μελετόπουλων, ο αγώνας συνεχίζεται…

Η εικόνα της Παναγίας με τις σπαθιές του Ιμπραήμ στο ναό του Αγίου Γεωργίου Σόλου σήμερα!

Στις 5 Μαΐου 1826 ο Ιμπραήμ προσπαθεί να αιχμαλωτίσει πολλά γυναικόπαιδα στο Καστράκι Νωνάκριδας πάνω από το Σόλο. Ο Νικόλαος Χριστοδούλου ή Σολιώτης και ο Γκολφίνος Πετμεζάς με μεγάλο αγώνα διασώζουν χιλιάδες Έλληνες, παρά τις τεράστιες απώλειες. Περίπου 400 νεκροί,1000 αιχμαλωτίζονται από τους Τουρκοαιγύπτιους, ενώ 200 γυναίκες και παιδιά πέφτουν στις χαράδρες του Χελμού για να μην ατιμαστούν, επαναλαμβάνοντας το Ζάλογγο. Η Τριανταφυλλιά Τσιρώνη γυναίκα αγωνίστρια, επιζήσασα της μάχης, έφερε σε όλη τη ζωή της εμφανή τραύματα στο κεφάλι και στα χέρια από τα μαχαίρια των Τούρκων. Σήμερα, φαίνονται ακόμα οι σπαθιές από το θυμό του θρασύτατου Αιγύπτιου στην εικόνα της Παναγίας στην εκκλησία του Σόλου…

Το Μέγα Σπήλαιο και στην κορυφή ο Μεγάλος Πύργος, ένα από τα τρία σημεία της μάχης του 1827, που ανακαινίστηκε πρόσφατα. Στους τοίχους του υπάρχουν τρύπες από τις βολίδες των στρατιωτών του Ιμπραήμ...

Στα μέσα Μαΐου 1826 ο νέος Αττίλας Ιμπραήμ πασάς, που βρίσκεται στα Καλάβρυτα, στέλνει στρατιωτικό απόσπασμα για να καταλάβει το Μέγα Σπήλαιο. Ο Νικόλαος Πετμεζάς μαζί με 150 αγωνιστές αποκρούουν την επίθεση με επιτυχία.

Το 1827, τη δυσκολότερη χρονιά της επανάστασης, ο Ιμπραήμ βρίσκεται πάλι στην περιοχή έχοντας μαζί του τον προδότη Νενέκο. Ο ίδιος κατοπτεύει το χώρο του Μεγάλου Σπηλαίου και στέλνει γράμμα παράδοσης στον ηγούμενο Δαμασκηνό. Μετά την περήφανη άρνηση του ηγούμενου, διατάζει γενική επίθεση. Νικήθηκε αφήνοντας στο πεδίο της μάχης πάνω από 600 νεκρούς Αιγύπτιους, Γάλλους μισθοφόρους, Τούρκους, Τουρκοπροσκυνημένους και έφυγε ταπεινωμένος…Οι Έλληνες έχασαν μόνο τρεις άνδρες!

ΕΔΩ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝΙΚΗΤΟΣ.

Η χειρόγραφη επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη που γράφτηκε στα Χαλκιάνικα Ακράτας το 1827.Βρέθηκε από τον καθηγητή κ. Αθανάσιο Φωτόπουλο και δημοσιεύτηκε στις Επιλογές της εφημερίδας Πελοπόννησος, στις 21/3/2021.

Ο Κολοκοτρώνης έρχεται στην Αιγιάλεια τον Ιούνιο του 1827 και με τη φράση «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» προσπαθεί να αποτρέψει την υποταγή, εμψυχώνοντας τους Αιγιαλείς να αντισταθούν…και το καταφέρνει.

Η μονή του Αγίου Ιωάννη στο Βερίνο όπου έγινε η φονική μάχη, στις 17 Ιουλίου 1827.Το σημείο που είχε οχυρωθεί ο Γεωργομοραΐτης και ο τύμβος των πεσόντων.
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο Ντελή Αχμέτ πολιορκεί το μοναστήρι του Βερίνου, που ήταν νοσοκομείο, με τη βοήθεια των τουρκοπροσκυνημένων Νενέκου και Γκολφίνου. Μετά από σκληρή, άνιση μάχη ο καπετάνιος της Κουνινάς Γεώργιος Ανδρεακόπουλος (Γεωργομοραΐτης) αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του για να σωθεί. Όταν του τελείωσαν τα βόλια, επιτέθηκε στους Τούρκους με το σπαθί και έπεσε ηρωικά μαζί με 75 παλικάρια του που τον ακολούθησαν.

Οι Τούρκοι μέτρησαν πάνω από 350 νεκρούς και την άλλη μέρα έλυσαν την πολιορκία. Έσωσε  Ι.Μ. Ταξιαρχών, Αράχωβα, Μυρόβρυση, Παρασκευή και τον τόπο του, την Κουνινά. Στην Κουνινά, στο πιο αιματοβαμμένο χωριό της Βοστίτσας, δεν υπήρχε σπίτι να μη θρηνεί νεκρό…Ο Γεωργομοραΐτης, αρματολός του Μοριά, ήταν 64 ετών. Το τραγικό της μοίρας ήταν ότι, την επόμενη ημέρα, η γυναίκα του έφερε στον κόσμο το γιο τους που πήρε το όνομά του!

Η Ιερά Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας

 Ο Ντελή Αχμέτ προσπάθησε να φτάσει στη μονή Ταξιαρχών (εφοδιαστικό κέντρο του αγώνα με 50 καλόγερους πολεμιστές) και στην Κουνινά, αλλά στο Πετροβούνι ο Λεχουρίτης και ο Αργύρης Παπασταθόπουλος του έφραξαν το δρόμο τρέποντάς τον σε φυγή...

Ο Αιγιώτης στρατηγός και πολιτικός Δημήτριος Μελετόπουλος

Τον επόμενο μήνα, στις 27 Αυγούστου 1827 ο Δημήτριος Μελετόπουλος, ο Ροδόπουλος από τη Μυρόβρυση και ο Χιλίαρχος Κωνσταντίνος  Ορεινός από την Παρασκευή, κάτω από την άξια ηγεσία του Πλαπούτα σε έναν επικό, διήμερο αγώνα, δίνουν ένα ακόμα μάθημα στον Ιμπραήμ, στο Ντελή Αχμέτ και στο Νενέκο στο ύψωμα του Καυκαριά, μεταξύ Φτέρης και Λαπαναγών, τρέποντας σε άτακτη φυγή τον τακτικό στρατό του Αιγύπτιου που ήθελε να περάσει στην Αιγιάλεια και στα Καλάβρυτα. Όταν ο Κολοκοτρώνης έμαθε ότι πριν τη μάχη ο Νενέκος είχε σώσει τον Ιμπραήμ στο δάσος της Βλασίας, διέταξε να του φέρουν το κεφάλι του τουρκοπροσκυνημένου, κάτι που έγινε πράξη!

Το 1828 ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας έρχεται στη Βοστίτσα και γίνεται δεκτός με ενθουσιασμό από οπλαρχηγούς και κατοίκους.Η λευτεριά που ποτίστηκε με αίμα ήρθε!

Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας

Οι Αιγιαλείς έλαβαν μέρος σε πολλές μάχες. Τριπολιτσά Δερβενάκια, Πάτρα, Λάλα, Πύργο, Μεσολόγγι, Άμπλιανη, Ακράτα, Βερίνο, Καυκαριά κ.α. Συνέβαλαν με τον αγώνα και την προσφορά τους στη δημιουργία του πρώτου, ελεύθερου, ελληνικού κράτους...

Ιστορικός Χάρτης της Αιγιαλείας, πηγή: ΓΑΚ Αιγίου

Ιστορία για όλους 

                           Αιγιώτες αναβιωτές του 1821 στην ομώνυμη ταινία

Ήρθε η στιγμή-Βίντεο απόσπασμα από την ιστορική ταινία τοπικής ιστορίας "Η Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας ως απαρχή του '21" δημιουργία του Αιγιώτη Βασίλη Γεωργαντά και μουσική υπόκρουση του συμπολίτη Γιάννη Κριβέρη. Προλογίζει ο πιο καταξιωμένος σκηνοθέτης του σύγχρονου ιστορικού ελληνικού κινηματογράφου Βασίλης Τσικάρας.

Το συνολικό έργο διατίθεται και σε διπλό dvd διάρκειας 260 λεπτών στα κεντρικά βιβλιοπωλεία του Αιγίου , στις ιστορικές μονές μας , στο αρχοντικό Παναγιωτόπουλου και στο Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο. Ήδη προβάλλονται επεισόδια του ντοκιμαντέρ σε πολλούς επαρχιακούς τηλεοπτικούς σταθμούς.

Βίντεο-Τραγούδι "Ήρθε η στιγμή" Ε Δ Ω

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ: ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Κλικ Ε Δ Ω

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ. Κλικ Ε Δ Ω 

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΕΜΕΝΗΣ.Η ΧΑΜΕΝΗ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ. Κλικ Ε Δ Ω 

ΒΕΡΙΝΟ 17-7-1827:ΤΟ "ΜΑΝΙΑΚΙ" ΤΗΣ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ.Κλικ Ε Δ Ω

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: ΒΟΣΤΙΤΣΑ "ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (1458-1830)"Κλικ Ε Δ Ω

Πηγές: 
H Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας-Επετειακή έκδοση Δήμου Αιγιαλείας

Αρθρογραφία στο τοπικό τύπο, Μπεντεβή Βάνα,

Παναγόπουλος Γεώργιος,τέως δήμαρχος,"Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας"

Σταυρόπουλος Αρίστος,"Ιστορία της πόλεως του Αιγίου"
Μεταξάς-Μεσσηνέζης Νύσης, Το Αίγιο στον Αγώνα

 Θεόδωρου Γ. Παπαγεωργίου, ιερέως, Η Ιστορία της Κουνινάς 

 Γεωργίου Θ. Παπαγεωργίου, Παληά Βοστίτσα, Αθήνα 1980 

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους-Εκδοτική Αθηνών

Βάνα Μπεντεβή & Χρύσα Δημητρίου"Ο Αη Γιώργης της Τέμενης-Το Μονύδριο της Συνέλευσης"

Επιλογές-Περιοδικό, Εκδ. Εφημ. "Πελοπόννησος",21/3/2021
Κολιόπουλος Ιωάννης, αξιωματικός ε.α. Έρευνα για τη μονή Αγίου Γεωργίου πέριξ του Αιγίου
 Μεσάζος Κωνσταντίνος, "Οι μεγάλες μάχες στην Αιγιάλεια 1821-1827-Παρουσίαση

΄Ηρθε η στιγμή - Nτοκιμαντέρ 1821 - Βοστίτσα,Βασίλη Γεωργαντά

proti on line,Ηλεκτρονική Εφημερίδα Αιγίου

el wikipedia Ψηφιακή Εγκυκλοπαίδεια

https://vostitsa1821.gr/portfolio/vostitsa-1821/

http://www.lavaron.gr/articles/mistiki-sinelefsi-vostitsas
http://www.kalavrytanews.com/2017/01/26-29-1821.html

https://www.facebook.com/%CE%9C%CF%85%CF%83%-315352012203186/ 

  

ΠΑΝΑΙΓΙΑΛΕΙΟΣ:ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, 25-2-1927/25-2-2026

πηγή φωτο:aigialeiasport.gr

Ένα μικρό αφιέρωμα στην ομάδα της πόλης και της καρδιάς μου!

Ο Παναιγιάλειος Γυμναστικός Σύλλογος είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος του Αιγίου με ημερομηνία ίδρυσης την 25η  Φεβρουαρίου 1927.

Η 25η Φεβρουαρίου του 1927, είναι η ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου από μία ομάδα Αιγιωτών με πρωτεργάτη το Ζήσιμο Λίβα και άλλους Αιγιώτες μεταξύ των οποίων ήταν και οι Ν. Γαρδενιώτης, Γ.Σακελλαρόπουλος, Ηρ.Αναστασόπουλος, Κ. Ηλιόπουλος, Κ. Λυριτζής, Χρ. Παπανδιανός κ.ά. 

Το πρώτο καταστατικό του Παναιγιαλείου Γ.Σ

O ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΠΑΝΑΙΓΙΑΛΕΙΟΣ KAI TO ΣΤΑΔΙΟ ΜΕ ΦΡΑΧΤΗ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥΛΙΑ!

Μερικοί από τους προέδρους του συλλόγου εκείνης της εποχής ήταν και οί : Νίκος Κουγεβετόπουλος, Ανδρέας Κουνινιώτης, Σπήλιος Παναγόπουλος. 

Από την ενδεκάδα της προπολεμικής εποχής θυμόμαστε τους : Πάνο Σουφλή(σπουδαίος τερματοφύλακας και διαιτητής μετά), Μουρίκη Παναγιώτη, Μανουσάκη Χαράλαμπο, Κολάη, Αρμένη, Κ.Παναγόπουλο (Πάππο), Αγγ.Ζουρόπουλο, Ζαϊρα, Μπούρα, Μοσχοχλαϊδή, Ντίνο Φούκα, Σκλήρη, Δεληγιάννη, Κούκα, Κόλλια, Μεντζελόπουλο, Μόσχο, Στάγια, Σκαρτσίλα, Ζακαπίδα, Μουρτζούχο, Πιρπιρή, Γκούμα κ.ά. 

Την εποχή εκείνη το στάδιο ήταν περιφραγμένο με σανίδες και όσοι δεν είχαν εισιτήριο έβλεπαν από τις χαραμάδες. Από τα παιχνίδια ξεχώριζαν οι αγώνες με την Παναχαϊκή γιατί κατέληγαν πάντα σε τσακωμό. 

Ο Π.Γ.Σ. ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟ 1931

 

Ο προπονητής που έβαλε τις βάσεις για την πορεία του Παναιγιάλειου ήταν ο Δημήτρης Κόλλιας από τη Θεσσαλονίκη. Νίκη - σταθμός για τον Παναιγιάλειο ήταν επί της Μικτής Θεσσαλονίκης με 3-1. 

Μετά το ματς μαζεύτηκαν οι φίλαθλοι κάτω από το Παναγιωτοπουλέικο και πανηγύριζαν υπέρ του Παναιγιαλείου. Βγήκε τότε στο μπαλκόνι ο Βασίλης Κατσιμπίρης και έβγαλε λόγο αρχίζοντας με τη φράση "Άλκιμοι Θεσσαλονικείς".

Η ομάδα συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ένωσης Πατρών με αρκετές επιτυχίες.
Το γήπεδο με τη δυτική εξέδρα και το στίβο εγκαινιάστηκε το 1949 και το 1961 χτίστηκε η ανατολική εξέδρα που αύξησε τη χωρητικότητά του στις 15.000 και ήταν το μεγαλύτερο γήπεδο τότε της επαρχίας!!!

O Παναιγιάλειος άρχισε να γίνεται γνωστός στο πανελλήνιο όταν στη δεκαετία του '50 έγινε πρόεδρος ο Σωτήρης Παναγιωτόπουλος και σπουδαίοι ποδοσφαιριστές φόρεσαν τη μελανόλευκη φανέλα.

Ο ΠΓΣ ΤΟΥ 1958 με τους Μπέλλα,Θεοδώρου,Μακρή,Νικολαΐδη,Κορνηλάκη,Μαμάση ...

Η ομάδα απέκτησε χιλιάδες οπαδούς που γέμιζαν το στάδιο - "Κάστρο του Αιγίου"- το αποκαλούσαν οι αντίπαλοι.

Ο ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ-ΟΙ ΑΙΓΙΩΤΕΣ ΦΙΛΑΘΛΟΙ

Η μεγάλη  ιστορία της ξεκίνησε το 1956, όταν η ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια Δυτικής Ελλάδας και έχασε τον τίτλο από την πρωταθλήτρια Πατρών τη μεγάλη Παναχαϊκή  στα μπαράζ του 1956 και 1957.

Στις 7 Δεκέμβρη του 1958, στο τρίτο και τελευταίο μπαράζ στο ουδέτερο Μεσολόγγι,(οι ομάδες είχαν από μια νίκη)μεταξύ των αιώνιων αντιπάλων, ο Παναιγιάλειος κερδίζει 2-0 μπροστά σε 8.000 θεατές! την Παναχαϊκή με δυο γκολ του σέντερ φορ της Εθνικής Ελλάδας Λάκη Σοφιανού και γίνεται υπερπρωταθλητής.

Και δε σταμάτησε εδώ...Ύστερα από ένα νέο αγωνιστικό μαραθώνιο,ανακηρύσσεται πρωταθλητής Νοτίου Ελλάδας επικρατώντας του ΟΦΗ της Καλαμάτας και του Παγκορινθιακού σε διπλούς αγώνες.

Εισέρχεται στην Α' Εθνική (Πανελλήνιο πρωτάθλημα) των 10 ομάδων και στην πρώτη εμφάνιση της αποσπά ισοπαλία 1-1 από τον ΠΑΟΚ στη Τούμπα, ηττάται 1-0 στη Λεωφόρο από τον Παναθηναϊκό και κάνει την έκπληξη μπροστά σε 12.000 θεατές που κατακλύζουν το στάδιο κερδίζοντας 1-0 τον Ολυμπιακό!!!

Φεβρουάριος 1959:Δευτεριάτικο πρωτοσέλιδο της ''Αθλητικής Ηχούς''

Ο διεθνής Νικολαΐδης μετά από νικηφόρο αγώνα του ΠΓΣ με τον Ολυμπιακό!

Συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο,ιστορικό δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ το Μάρτιο του 1959,ο αγώνας του Π.Γ.Σ. με τη Δόξα Δράμας 2-2.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΠΡΟ-ΠΟ ΜΕ ΤΟΝ Π.Γ.Σ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ!

πηγή:eviasport

Ο Παναιγιάλειος είναι η πρώτη επαρχιακή ομάδα της περιοχής μας που πήρε μερος την επόμενη χρονιά,τον Οκτώβριο του 1959, στο πρώτο πρωτάθλημα της Α' εθνικής κατηγορίας (μαζί με τη Δόξα Δράμας, τον Παγκορινθιακό και τον Μέγα Αλέξανδρο Κατερίνης) και έχει συμμετάσχει σε όλες τις εθνικές κατηγορίες. 

Φάσεις από τους αγώνες του ΠΓΣ με τον Ολυμπιακό και με την ΑΕΚ στο στάδιο 

Γνώρισε στιγμές δόξας στην Α' Εθνική,όπου παρέμεινε μέχρι το 1966,έχοντας γενικό αρχηγό τον ανεπανάληπτο Αστέριο Μπέλλα. 
Αλλά και αργότερα στη Β' Εθνική είχε πολύ καλή ομάδα και οι αγώνες του με τον ΠΑΣ Γιάννινα,τον Παναιτωλικό, την 'Αρτα, την Κόρινθο,την Κέρκυρα,τον Πανηλειακό, την Καλαμάτα, τον Παναργειακό,την Αχαϊκή και άλλες επαρχιακές ομάδες συγκέντρωναν πολύ κόσμο!!!

O Παναιγιάλειος του 1967 στη Β' Εθνική

Ο ΠΓΣ του 1972 στη Β΄Εθνική όπου στην εντεκάδα του αγωνίζονταν τέσσερις διεθνείς, Αγανιάν, Μποτίνος και οι αδελφοί Σιμιγδαλά, ομάδα που έπαιζε άνετα και στην Α' Εθνική!

Ο ΠΓΣ του 1979 μια επίσης μεγάλη ομάδα με τον Αστέριο Μπέλα γενικό Αρχηγό και στην εντεκάδα της πολλούς καλούς Αιγιώτες, Μάκη Λιάτο, Στέλιο Σακελλαρίου, Κώστα Καραγιαννάκη, Θανάση Μαυρόπουλο και τον Αργεντινό φορ Σέρτζιο Εσπινόζα!

Ο ΠΓΣ του 1980-1981 που έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας με μεγάλους ποδοσφαιριστές, Σταματάκη, Αγουρίδη, Μισαηλίδη, Κεχαγιά, Καραγιώργο, Πλιάτσικα, Καραγιαννάκη, Κορωνέλλο, Ρούμπα...

Ο ΠΓΣ του 1981-1982 στη Β' Εθνική με Αγουρίδη, Περδικάρη, Σταματάκη, Μωραϊτέλη, Μπεκατώρο, Ρούμπα, Λιάτο, Καραγιώργο, Νικολόπουλο, Κορωνέλλο, Εσπινόζα πριν από το νικηφόρο αγώνα με τον Ολυμπιακό Λουτρακίου 2-1 με πάνω από 6.000 θεατές στο στάδιο!

Ο ΠΓΣ του 1982-1983 στη Β' Εθνική με Λιάτο, Γ. Παπαδόπουλο, Καραγιαννάκη, Ασημακόπουλο, Γεωργιάδη, Μπεκατώρο, Κορωνέλλο, Σταματόπουλο, Καραγιώργο, Δρακίδη, Νικολόπουλο, όπου υποβιβάστηκε από την Πολιτεία.

Από τα πιο πρόσφατα χρόνια, άξια αναφοράς είναι η πορεία του Παναιγιαλείου για το θεσμό του κυπέλλου την περίοδο 1956-57,1962-63,και1980-81, όταν κατάφερε να φτάσει του "4" της διοργάνωσης και το 1997-98, όταν έφτασε στα προημιτελικά και λύγισε από τον ΠΑΟΚ στην παράταση με 1-3.

Επίσης στη νεότερη ιστορία του έγραψε χρυσές σελίδες στα μπαράζ με την Αχαϊκή-1995- και το Ναυπακτιακό Αστέρα-2001-όπου κέρδισε την άνοδο στην Γ΄Εθνική και την παραμονή του στη Β΄ Εθνική.

Ο κόσμος του Αιγίου και οι απανταχού Αιγιαλείς έδωσαν βροντερό παρών στο αλησμόνητο μπαράζ της Αθήνας τον Ιούνιο του 1995, όταν 7.000 Αιγιολέδες κατέλαβαν τη Λεωφόρο!

Ρεκόρ επίσημων εισιτηρίων έκανε το 1963 αγωνιζόμενος στην Α' Εθνική, στο Εθνικό στάδιο Αιγίου (Παναιγιάλειος - Ολυμπιακός 1-0) παρουσία 14.119 φιλάθλων.Το ρεκόρ κατέρριψε στη δεκαετία του '80 η Λάρισα.

 Το προσωνύμιο του Παναιγιαλείου ήταν από τη δεκαετία του '50 Μαύρη Θύελλα και του το είχε δώσει η εφημερίδα Αθλητική Ηχώ. Επίσης οι παίκτες του αποκαλούνταν Πασάδες του Αιγίου εξαιτίας του γεγονότος ότι αμείβονταν πλουσιοπάροχα για τα μέτρα εκείνης της εποχής.

Η ομάδα έχει γράψει στην ποδοσφαιρική της ιστορία χρυσές σελίδες αλλά και πέτρινα χρόνια με συνεχείς υποβιβασμούς - ακόμα και στο τοπικό πρωτάθλημα έφτασε το 1975, το 1988 και πρόσφατα...

Πολλοί καλοί Αιγιώτες ποδοσφαιριστές φόρεσαν τη βαριά φανέλα της. Για να μην αδικηθεί κανείς θα αναφέρω μόνο το δυναμικό αρχηγό του Π.Γ.Σ. και της Μικτής Πατρών στα χρόνια της Α' Εθνικής -εν ζωή σήμερα 95 ετών- αμυντικό μέσο Ντίνο Μακρή,κορυφαίο ποδοσφαιριστή με το Νο 6 και δάσκαλο για τους νεότερους.
Τη χρονιά 1996-1997 ακούστηκε πρώτη φορά ο ύμνος της ομάδας σε στίχους Μάριου Βαλαβάνη,μουσική Παύλου Χαρώνη και φωνή Χρήστου Παναγιωτόπουλου με κοινή ενορχήστρωση.

Ο ύμνος του Παναιγιαλείου με αφιέρωμα    πηγή:panaigialeiosfans

Είναι μεγάλη τιμή για την Αιγιάλεια το ιστορικό σωματείο του Παναιγιαλείου που, μαζί με την Παναγία την Τρυπητή, μας έκανε γνωστούς στο Πανελλήνιο και ποιος ξέρει...ίσως να τον δούμε στο μέλλον εκεί ψηλά όπου χιλιάδες γενιές Αιγιωτών περιμένουν... 

ΕΝΔΟΞΕ ΠΑΝΑΙΓΙΑΛΕΙΕ,ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΣΟΥ!ΝΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΣΕΙΣ!!!