Ο Κωνσταντίνας Δαβάκης γεννήθηκε στα Κεχριάνικα Λακωνίας το 1897 και ήταν γιος δασκάλου. Οι παππούδες του είχαν λάβει οικογενειακώς μέρος στην επανάσταση του 1821 με νεκρούς και τραυματίες. Ο Δαβάκης φοίτησε στη Σχολή Ευέλπιδων και μετά στην Ανώτατη Γαλλική Σχολή Πολέμου. Η αποφοίτησή του τον βρήκε ανθυπολοχαγό πεζικού στα μέσα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολέμησε υπό τις διαταγές του Αρχιστράτηγου Λεωνίδα Παρασκευόπουλου στις νικηφόρες μάχες του Σκρα και της Δοϊράνης. Στη Δοϊράνη μια βόμβα δηλητηριωδών αερίων του προκάλεσε μόνιμη βλάβη στους πνεύμονες. Παρέμεινε μάχιμος και έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Εκεί διακρίθηκε λαμβάνοντας το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας για τη γενναιότητά του στη μάχη των υψωμάτων Αλμπανός, όπου με δική του πρωτοβουλία έσωσε την ελληνική στρατιά από περικύκλωση,τον Ιούλιο του 1921.
Μετά την καταστροφή του 1922 ο Δαβάκης υπηρέτησε σε μονάδες του ελληνικού στρατού και σε κρίσιμες επιτελικές θέσεις. Έγραψε οχτώ βιβλία στρατιωτικής τακτικής για την αξιοποίηση των τεθωρακισμένων στο πεδίο της μάχης, δεκάδες άρθρα,μελέτες στρατιωτικού περιεχομένου και αποστρατεύτηκε το 1937, γιατί η υγεία του είχε επιβαρυνθεί, με το βαθμό του Συνταγματάρχη.
Τον Αύγουστο του 1940 το ελληνικό στρατιωτικό επιτελείο έβλεπε την ιταλική εισβολή να είναι θέμα χρόνου και κάλεσε επιλεκτικά, απόστρατους αξιωματικούς για ενίσχυση, κάτω από άκρα μυστικότητα. Ένας από αυτούς ήταν ο Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης. Τοποθετήθηκε διοικητής στο 51ο Σύνταγμα Αποσπάσματος Πίνδου που κάλυπτε τον πιο ευάλωτο και δύσκολο τομέα της ορεινής Πίνδου με μόλις 2000 στρατιώτες και ένα εύρος άμυνας σε δύσβατο έδαφος, άνω των τριάντα χιλιομέτρων! Απέναντί του είχε την πιο αξιόμαχη, εκπαιδευμένη και εξοπλισμένη ιταλική μεραρχία αλπινιστών την «Τζούλια», η οποία είχε σκοπό την άμεση διάσπαση της αμυντικής γραμμής των Ελλήνων και την περικύκλωση του ελληνικού στρατού.
Ο Δαβάκης γνώριζε τα πολεμικά σχέδια με κωδικό ΙΒα και ΙΒβ. Ήταν υποχρεωμένος να κάνει τακτικούς ελιγμούς υποχώρησης και να περιμένει ενισχύσεις, οι οποίες θα έφταναν μετά από έξι ημέρες! Από την πρώτη ώρα του πολέμου, στη μάχη της Πίνδου, ο Δαβάκης ακολούθησε το σχέδιο, εμψυχώνοντας τους στρατιώτες του, μαχόμενος στην πρώτη γραμμή όπως συνήθιζε. Πολεμούσαν νηστικοί, άυπνοι, εξαντλημένοι, παγωμένοι απέναντι σε 11.000 Ιταλούς που είχαν αεροπορική υποστήριξη, έξι συνεχόμενες ημέρες, καθυστερώντας τους αλπινιστές που δεν περίμεναν τέτοια αντίσταση.
Οι μάχες της Πίνδου. Πηγή φωτό: Γεν. Επιτελείο Στρατού
Την 1η και 2α Νοεμβρίου ο Δαβάκης άρχισε να δέχεται ενισχύσεις. Στις 2 Νοεμβρίου έκανε κάτι που κανένας δεν περίμενε. Στη θέση Προφήτης Ηλίας στη Φούρκα, σε υψόμετρο 1700, μέτρων διέταξε πετυχημένη νικηφόρα αντεπίθεση πρώτη φορά εναντίον δυνάμεων του Άξονα. Εκεί στο ύψωμα Ταμπούρι δέχτηκε μια σφαίρα στο στήθος και τραυματίστηκε βαριά. Ο αντικαταστάτης του, Ταγματάρχης Ιωάννης Καραβίας ακολουθώντας το παράδειγμα του Δαβάκη, συνέχισε την καταδίωξη των Ιταλών, σκορπίζοντας τον ενθουσιασμό τους Έλληνες.Ο Δαβάκης νοσηλεύτηκε στον Ευαγγελισμό μήνες, κατάφερε να επιζήσει από το σοβαρό τραυματισμό του και έμεινε στην Αθήνα.
Το Δεκέμβριο του 1942, οι Ιταλοί τον συνέλαβαν, θεωρώντας ότι συμμετείχε στην αντίσταση. Οδηγήθηκε στο ιταλικό πλοίο «Πόλη της Γένοβας» για να φυλακιστεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άξονα. Στις 21 Ιανουαρίου 1943, αγγλικό υποβρύχιο τορπίλισε το ιταλικό πλοίο και το βύθισε. Ο Δαβάκης που δε σκοτώθηκε από τις σφαίρες, πνίγηκε στα παγωμένα νερά της Αδριατικής όπως σχεδόν όλοι οι επιβαίνοντες. Ήταν 46 ετών. Το πτώμα του αναγνωρίστηκε και τάφηκε αρχικά στην Αυλώνα της Αλβανίας.
Αργότερα, τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα. Σήμερα, δρόμοι και πλατείες φέρουν το όνομά του σε όλη τηνΕλλάδα. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
