Προσφατες αναρτησεις

**Για να πετύχεις πρέπει να βάζεις στόχους.Στόχευε για το φεγγάρι.Ακόμα κι αν δε φτάσεις,θα έχεις βρεθεί ανάμεσα στ΄ αστέρια.**Quiz On Line:Το τέλος του Βυζαντίου - Μαθήματα 33-36 στο τέλος του blog**

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

πηγή:Golden Greece

Επίκαιρο θέμα που έρχεται στην επιφάνεια το καλοκαίρι. Το λογισμικό ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ είναι κατάλληλο για τους μαθητές όλων των τάξεων του Δημοτικού Σχολείου και όχι μόνο.......
Μπορείς να περιηγηθείς, να εμπλουτίσεις αλλά και να δοκιμάσεις τις γνώσεις σου!


  Κάνε κλικ στην εικόνα ή Ε Δ Ω 

πηγή: On Line Εκπαιδευτικό Λογισμικό

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

4η ΙΟΥΛΙΟΥ: "ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ"


Τότε που ο Θεός ήταν Έλληνας!!!

Σύμφωνα με το Καταστατικό της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, η 4η Ιουλίου κάθε έτους, έχει χαρακτηριστεί ως “Ημέρα του Ποδοσφαίρου΄΄ τιμής ένεκεν της κατάκτησης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στις 4 Ιουλίου 2004, από την Εθνική μας Ομάδα Ανδρών.

Σαν σήμερα, στις 4 Ιουλίου 2004, η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου μας χάρισε ανεπανάληπτες στιγμές κατακτώντας, για πρώτη φορά στην ιστορία της, το EURO 2004, μέσα στο "Ντα Λουζ" της Λισαβόνας.
Ήταν ο απόλυτος θρίαμβος γιατί στην ιστορία των μεγάλων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, ποτέ δεν είχε συμβεί τέτοιου μεγέθους έκπληξη. Ένα μικρό αουτσάιντερ να κατακτήσει τον τίτλο!

Η Εθνική Ελλάδας όπως παρατάχτηκε στις 4 Ιουλίου 2004 στο Ντα Λουζ για το μεγάλο τελικό!

Πώς φτάσαμε στο θρίαμβο.....

Η Ελλάδα είχε 24 χρόνια να εμφανιστεί σε τελική φάση EURO. Η πρώτη φορά ήταν με τον αξέχαστο Αλκέτα Παναγούλια, το 1980, στο Κύπελλο Εθνών Ευρώπης.
Στο μουντιάλ της Αμερικής, το 1994, γνωρίσαμε τη συντριβή με φαινόμενα αγωνιστικής διάλυσης. Δέκα γκολ παθητικό, τρεις ήττες και υποψίες ευκαιριών στο τελευταίο παιχνίδι με τη Νιγηρία.
Ο όμιλος της Εθνικής μας, το 2004, με Πορτογαλία, Ισπανία και Ρωσία δεν άφηνε περιθώρια αισιοδοξίας ούτε για την τρίτη θέση. Κι όμως......

Ο Πρωτομάστορας Ότο Ρεχάγκελ,Γερμανός προπονητής

Ο Ότο Ρεχάγκελ είχε διαφορετική άποψη. Γνώριζε ότι η ομάδα υστερούσε σε ποιότητα και εμπειρία από τους αντιπάλους της. Το σχέδιο του ήταν να προσαρμόσουμε εμείς το παιχνίδι μας στο παιχνίδι των αντιπάλων και να περιορίσουμε τους παίχτες-βαρόμετρα των ομάδων τους.
Ο Γερμανός δεν ήξερε μόνο μπάλα αλλά και ιστορία. Έμαθε τη νοοτροπία μας και την προσάρμοσε στις απαιτήσεις της διοργάνωσης. Αντιμετώπισε την αμφισβήτηση, την εμπάθεια και  την κακοπροαίρετη κριτική από δημοσιογραφίσκους, προπονητές της εξέδρας, προέδρους - ποδοσφαιροπατέρες που πάντοτε για να έχουν δικαιολογίες ψάχνουν αφορμή στις επιλογές του προπονητή, στα σφυρίγματα του διαιτητή, στην τύχη και στο κακό γήπεδο!


To σκορ που έγραψε ιστορία!

Το αμυντικογενές σύστημα, που σχεδιάστηκε από το Ρεχάγκελ, υλοποιήθηκε με ακρίβεια σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια από μια γενιά ποδοσφαιριστών που έδειξαν ότι είχαν "μέταλλο", ποδοσφαιρική μαγκιά, αντίληψη και διάθεση. Περιλάμβανε:

  • διπλή ζώνη άμυνας με αλληλοκάλυψη και επιλεκτικό man to man στα ατού των αντιπάλων
  • αδιάκοπο τρέξιμο, συνεχή πίεση, κάλυψη χώρων, επαγγελματικά φάουλ εκτός περιοχής πέναλτι, αυτοσυγκέντρωση και πειθαρχία
  • βάθος στην άμυνα, ανάσχεση του αντιπάλου στον άξονα, δημιουργία συνθηκών αντεπίθεσης με έμφαση στο ψηλό παιχνίδι και στις στημένες φάσεις
Όμως τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε σημασία, αν η ομάδα δεν άγγιζε το εκπληκτικό ρεκόρ του 33%!!! στο τελείωμα των φάσεων σουτ-κεφαλιές/γκολ.
Τέτοιο ποσοστό έχουν πετύχει μόνο μεγάλες ομάδες που σήκωσαν τρόπαια όπως Βραζιλία, Ιταλία, Γερμανία, Αργεντινή!
Η συνέχεια με το πειρατικό να έρχεται για να μείνει από τον Αιγιώτη δημοσιογράφο Γιώργο Χελάκη στο βίντεο που ακολουθεί. Δείτε το για θυμόμαστε οι παλιοί και να μαθαίνετε οι νέοι!!!!!!!!Άλλωστε, κάτι που έγινε μια φορά, μπορεί να ξαναγίνει στο μέλλον.Έτσι βγαίναμε στους δρόμους το 2004!



Κάνε Κλικ στην εικόνα ή Ε Δ Ω

Για την ιστορία, στο μεγάλο τελικό της 4ης Ιουλίου 2004, απέναντι στην Πορτογαλία, ο Ότο Ρεχάγκελ και ο βοηθός του Γιάννης Τοπαλίδης παρέταξαν τους:

Νικοπολίδη, Φύσσα, Σεϊταρίδη, Καψή, Δέλλα, Ζαγοράκη, Κατσουράνη, Γιαννακόπουλο (76' Βενετίδης), Μπασινά, Βρύζα (81΄Παπαδόπουλος) και Χαριστέα.

Το 2004 ήταν, είναι και θα είναι οδηγός μας για το μέλλον.Παιδιά σας ευχαριστούμε!

πηγή φωτο:epo.gr

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ....... ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΣΤΑΦΙΔΑ


Έκτη συνεχή χρονιά η Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Αιγιαλείας διοργάνωσε διαγωνισμό παραμυθιού με θέμα το παραδοσιακό προϊόν του τόπου μας τη σταφίδα.Οι μαθητές των σχολείων της περιοχής ανταποκρίθηκαν κάνοντας τη σταφίδα στη φαντασία τους βασίλισσα, πριγκίπισσα, μάγισσα, ατίθασο κορίτσι, αρχόντισσα, πρωταγωνίστρια και ηρωίδα τους, αντάξια της ιστορίας και της θέσης της στη ζωή της Αιγιαλείας εκατοντάδες χρόνια τώρα. Είκοσι πέντε αξιόλογα παραμύθια δημιουργικής γραφής, ευαισθησίας, το καθένα με δικό του τρόπο έκφρασης ιδεών, συναισθημάτων, σκέψεων και οραμάτων που αποδεικνύουν ότι τα παιδιά μαθαίνουν, γνωρίζουν, σκέφτονται και μπορούν να πετύχουν και να προσφέρουν πολλά στο μέλλον.......

πηγή:proti on line

Το πρώτο βραβείο δόθηκε στο παραμύθι της μαθήτριάς μας, της ΣΤ τάξης του σχολείου της Τέμενης, Ευαγγελίας Αναστασοπούλου,  το οποίο με την άδειά της αναρτώ.


«Μια ιστορία θα σας πω…
για τη βασίλισσα
τη Μαύρη Σταφίδα»

        Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας φτωχός αλλά  εργατικός  άντρας. Το όνομά του ήταν Αχαιός. Κάποια μέρα συνάντησε μια όμορφη κοπέλα τη Βοστίτσα.  Θαύμασε το φωτεινό της χαμόγελο και την αγάπησε με την πρώτη ματιά.  Το ίδιο αισθάνθηκε κι εκείνη. Παντρεύτηκαν και πέρασαν μαζί πολλές δυσκολίες και μεγάλη φτώχεια, όμως ήταν ευτυχισμένοι γιατί αγαπιόντουσαν πολύ.
Ο Αχαιός και η Βοστίτσα γέννησαν τρεις όμορφες κόρες: την Ελιά, τη Λεμονιά και την Πορτοκαλιά. Γέννησαν μετά από λίγα χρόνια και μια κόρη που δεν ήταν τόσο όμορφη όπως οι μεγαλύτερες. Ήταν σκανταλιάρα και πολύ ζωηρή. Την ονόμασαν Σταφίδα.
Τα χρόνια πέρασαν και οι κόρες μεγάλωσαν. Οι τρεις πρώτες, όμορφες κι έξυπνες όπως ήταν, έφυγαν και ταξίδεψαν και σε άλλα μέρη της χώρας και του κόσμου. Έγιναν διάσημες και πρόσφεραν πολλά στους ανθρώπους γύρω τους. Οι γονείς τους ήταν πολύ περήφανοι γι’  αυτές.
Η μικρότερή τους κόρη, η Σταφίδα, παίδεψε τους γονείς της πολύ. Κουράστηκαν να τη μεγαλώσουν. Η Σταφίδα ήθελε πολλή προσοχή και υπομονή.
-        Τι θα κάνουμε με αυτό το παιδί; έλεγε η Βοστίτσα
όλο αγωνία.
-        Μη στενοχωριέσαι! Θα μεγαλώσει κι αυτή. Εμείς
πρέπει να την αγαπάμε και να τη φροντίζουμε, την παρηγορούσε ο Αχαιός, αν και μέσα του ανησυχούσε πολύ.
 Όμως καθώς τα χρόνια περνούσαν έβλεπαν την κόρη τους να γίνεται όλο και πιο καλόκαρδη και πρόθυμη.
-        Είδες που στα έλεγα, γυναίκα; Κοίτα το κοριτσάκι
μας πώς άλλαξε. Χαίρεσαι να τη βλέπεις! Υπάκουη, ευγενική, χαρούμενη! Το γέλιο του σπιτιού μας! έλεγε ο Αχαιός ανακουφισμένος που το ζωηρό παιδί τους ηρέμησε.
Όταν μεγάλωσε η Σταφίδα , έγινε μια στρουμπουλή, κοντή κοπέλα με πολύ μελαχρινό χρώμα. Δεν ήταν όμορφη σαν τις αδερφές της, ήταν όμως πολύ εργατική,  είχε πάρει τη χρυσή καρδιά των γονιών της και είχε να πει μόνο γλυκά λόγια. Αγαπούσε τους γονείς και τον τόπο που μεγάλωσε και δεν ήθελε να φύγει μακριά.
Τα πρώτα χρόνια οι άνθρωποι τη φοβόντουσαν.  Άκουγαν και τους γονείς της που έλεγαν πόσο τους κούραζε και την απέφευγαν. Σιγά σιγά όμως η καλή της η ψυχή τούς έκανε να την αγαπήσουν και να αναζητούν την παρέα της.
 Σε κάθε δύσκολη στιγμή η Σταφίδα ήταν εκεί να τους βοηθήσει και να τους συμπαρασταθεί: στις λύπες, στις χαρές, στην πείνα, στα πανηγύρια και στα γλέντια.
Η Σταφίδα είχε μαζί με τους γονείς της ένα κτήμα. Σε αυτό έσπερναν σιτάρι και λαχανικά. Μια μέρα καθώς πήγαινε στο κτήμα της, είδε στην άκρη του δρόμου έναν μικρό θάμνο. Ήταν γεμάτος ξερά κλαδιά και φυλακισμένος μέσα σε αγκάθια και πολλά αγριόχορτα. Η Σταφίδα τον είδε και νόμισε πως προσπαθούσε να ελευθερωθεί. Στάθηκε δίπλα του και έκοψε τα αγκάθια και τα αγριόχορτα. Προσεχτικά έκοψε τα ξερά κλαδιά του και με την τσάπα της σκάλισε το χώμα γύρω από τις ρίζες του. Ήταν υπέροχος έτσι όπως έδειχνε ότι απολαμβάνει τον ήλιο. Νόμισε μάλιστα πως έγειρε τα κλαδιά του λέγοντας «ευχαριστώ».
Από τότε κάθε φορά που περνούσε από εκεί απομάκρυνε όποιο αγριόχορτο πλησίαζε τον θάμνο και σκάλιζε το χώμα του. Κι ο θάμνος λες και ήθελε να την ευχαριστήσει κάθε μέρα φαινόταν πιο δυνατός και πιο όμορφος. Έβγαλε φύλλα κι άρχισε να δένει καρπούς.  Μια μέρα καθώς στάθηκε δίπλα από τον θάμνο, παρατήρησε πως φαινόταν κάπως κουρασμένος κι αδύναμος. Πλησίασε και είδε πως κάποιες βέργες είχαν  μεγαλώσει πολύ κι έπαιρναν τη δύναμη από το υπόλοιπο φυτό. Τις έκοψε προσεχτικά και με μιας ο θάμνος της ξαναζωντάνεψε.
Προς το τέλος του καλοκαιριού από τα κλαδιά του θάμνου κρέμονταν σταφύλια με πολλές μαύρες ρόγες. Ένα βραδάκι, καθώς επέστρεφε σπίτι της από το χωράφι, η Σταφίδα έκοψε τα ώριμα πλέον σταφύλια. Πήγε σπίτι της και τα ακούμπησε στο τραπέζι που ήταν στην άκρη της αυλής. Όταν γύρισαν οι γονείς της, τα πήρε και τους τα πρόσφερε. Ήταν πράγματι από τα πιο νόστιμα και χορταστικά φρούτα που είχαν φάει. «Μέλι!», είπε ο μπαμπάς της. «Υπέροχο!», συμπλήρωσε η μαμά της.
Λίγα τσαμπιά όμως έμειναν πάνω στο τραπέζι. Έμειναν εκεί μέρες. Ο ήλιος τα έψησε και τα ζάρωσε. Ένα απόγευμα που η Σταφίδα καθάριζε την αυλή, βρήκε τις ξεραμένες ρόγες κι ετοιμάστηκε να τις πετάξει. Καθώς έπιασε τα τσαμπιά με τα χέρια της οι ρόγες απομακρύνθηκαν από τα ξερά κλαράκια. Μια ρόγα της έπεσε κάτω κι ένα πουλάκι πέταξε, τη βούτηξε στο στόμα του και χάθηκε στη φυλλωσιά ενός δέντρου. Τότε κάτι την έκανε να δοκιμάσει κι αυτή μια ρόγα. Ξερή απέξω και ζουμερή από μέσα έκανε τη Σταφίδα να καταλάβει πως είχε κάτι πολύ σπουδαίο στα χέρια της.
Από εκείνο το καλοκαίρι το κτήμα της άρχισε να γεμίζει με νέα κλήματα από κληματίδες που τις έδινε ο αγαπημένος της θάμνος. Ήθελε πολύ κόπο και υπομονή να σκάψει το κτήμα και να φυτέψει τα κλήματα. Αλλά και μετά και κάθε χρόνο, όλες τις εποχές, έπρεπε να φροντίζει και περιποιείται τα κλήματά της. Έσκαβε το χώμα γύρω γύρω από κάθε κλήμα, απομάκρυνε τις ξερές βέργες, αργότερα έσκαβε πάλι όλο το κτήμα, έριχνε κοπριά, θειάφι ,έκοβε τις βέργες που μεγάλωναν πολύ. Όταν όμως έδεναν τα σταφύλια και άρχιζαν να μεγαλώνουν, η χαρά της την έκανε να ξεχνάει την κούραση. Μόλις ο καρπός κόντευε να ωριμάσει, ετοίμαζε τα αλώνια για να απλώσει στον ήλιο τα σταφύλια. Κι όταν πια τα σταφύλια ήταν έτοιμα, μαζί με τους γονείς της τα μάζευαν, τα άπλωναν στον ήλιο κι όταν ξεραινόταν ο καρπός, τον μάζευαν, απομάκρυναν τα ξερά κλαράκια και τον αποθήκευαν για να περάσουν τον χειμώνα που ερχόταν. Πραγματικά, η Σταφίδα περιποιόταν τα κλήματά της με μεγάλη αγάπη και προσοχή. Οι γονείς της έλεγαν πως αυτά τα φυτά της μοιάζουν. Τους παίδεψε να τη μεγαλώσουν αλλά το αποτέλεσμα τους αντάμειψε με το παραπάνω.
Φυσικά καθώς το κτήμα γέμιζε με κλήματα, η παραγωγή τους μεγάλωνε. Έτσι η Σταφίδα τάισε πολλές οικογένειες του χωριού σε πολλές δύσκολες ώρες. Πολλοί άρχισαν να φυτεύουν κι αυτοί τέτοια κλήματα. Όλη τη χρονιά αγωνίζονταν για να έχουν σταφύλια τα κλήματα, η ώρα όμως του τρύγου γινόταν γιορτή για τους φτωχούς χωρικούς. Από όλα τα κτήματα ακούγονταν τραγούδια και γέλια.
Τα μαύρα σταφύλια είχαν μπει καλά στη ζωή όλων. Η Σταφίδα και οι άλλες γυναίκες του χωριού χρησιμοποιούσαν το ξεραμένο σταφύλι παντού: σαν ξηρό καρπό, στο ψωμί, στα γλυκά, στις σούπες, στις πίτες, στα φαγητά και στις σαλάτες τους.
Με τη Σταφίδα σύμβουλό τους οι χωρικοί άρχισαν να πωλούν και σε άλλα μέρη και σε άλλες χώρες αυτόν τον νόστιμο και θρεπτικό  καρπό. Αυτό το φυτό είχε διώξει μακριά την  πείνα από τη ζωή τους και ταυτόχρονα  τους είχε δώσει ενέργεια, δύναμη, υγεία και χρήματα.
Οι χωρικοί για να τιμήσουν τη Σταφίδα έδωσαν το όνομα της κοπέλας στον καρπό. «Μαύρη Σταφίδα» τον ονόμασαν και σήμερα είναι γνωστός σε όλον τον κόσμο.
Η Σταφίδα έγινε γνωστή σε όλη τη χώρα. Την κάλεσε στο παλάτι του ο βασιλιάς  Ζάκυνθος με τη γυναίκα του Κεφαλληνία και η βασίλισσα Ηλεία με τον άντρα της, το βασιλιά Μεσσήνιο. Πήγε και τους έμαθε πώς να καλλιεργούν και  στο δικό τους τόπο αυτό το φυτό.
Η Σταφίδα είχε κάνει περήφανους όχι μόνο τους γονείς της αλλά και όλους τους χωρικούς.
Όταν γύρισε στον χωριό της, ζήτησε να τη δει και το βασιλόπουλο του τόπου, ο Αιγιαλεύς. Είχε ακούσει για αυτήν τόσα πολλά που ήθελε να τη γνωρίσει. Ο Αιγιαλεύς αγάπησε τη Σταφίδα και σύντομα παντρεύτηκαν. Έκαναν πολλά παιδιά και έζησαν πολύ ευτυχισμένα.
Τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά της διηγούνταν την ιστορία της βασίλισσας γιαγιάς τους, την ιστορία της Βασίλισσας, της Μαύρης Σταφίδας.

           «Σταφίδα»
Δημοτικό Σχολείο Τέμενης



Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΤΕ ΤΩΡΑ




Δημιουργία των μαθητών της ΣΤ΄ τάξης

Για τον εικαστικό διαγωνισμού "Ανακυκλώστε Τώρα" που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής δράσης "Ανακυκλώνω - Δημιουργώ και Προστατεύω" από τη Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Αιγιαλείας και το Τμήμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας, επιλέχθηκαν τα διακριθέντα έργα από την κριτική επιτροπή.Το πρώτο βραβείο μοιράζονται το 3ο και το 7ο Δ.Σ. Αιγίου.
Το σχολείο μας συμμετείχε με τέσσερα έργα και διακρίθηκε το παραπάνω έργο των μαθητών της ΣΤ' τάξης.
Συγχαρητήρια στους μαθητές όλων των τάξεων,στους εκπαιδευτικούς τους και ιδιαίτερα στην κ. Κουλουμπή Ιουλία, δασκάλα εικαστικών, που συντόνισε τις εργασίες μας.

Δημιουργία των μαθητών της Ε΄ τάξης

Δημιουργία των μαθητών της Δ΄ τάξης

Δημιουργία των μαθητών της Γ΄ τάξης

Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!!

Μακάρι το μήνυμα να περάσει σε όλους τους ενήλικες, ειδικά στην περιοχή μας όπου η ανακύκλωση είναι ανάγκη να γίνει προτεραιότητα και ευθύνη του καθενός.Τα παιδιά  δείχνουν το δρόμο!!!!!


Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

ΜΥΚΗΝΑΪΚΗ - ΑΡΧΑΪΚΗ - ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ - ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Δ' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ


Χάρτης της Αχαΐας στην Αρχαιότητα

πηγή: ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ-Αρχαίες Πόλεις και Μνημεία

ΜΕΡΟΣ Α’

Η περιοχή μας κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Η Μυθολογία αναφέρει ότι ο Σελινούντας ήταν αυτόχθονας, μυθικός βασιλιάς των Αιγιαλέων στην αρχαία Αχαΐα. Το βασίλειό του περιελάμβανε όλη την σημερινή Αχαΐα και τμήμα της Κορινθίας.
Αιγιαλείς αποκαλούνταν τότε όλοι οι κάτοικοι της περιοχής αυτής. Πάντρεψε την κόρη του Ελίκη με τον Ίωνα ο οποίος τον διαδέχτηκε και στον θρόνο του. Στο Αμάριο άλσος του Αιγίου ο Αγαμέμνονας συγκέντρωσε τους Αχαιούς για να αποφασιστεί η εκστρατεία στην Τροία………

πηγή:el wikipeidia

(Η παρένθεση με τη σελίδα/δες του κειμένου παρακάτω, συνδυάζεται με το αντίστοιχο μάθημα του σχολικού βιβλίου).


Μετά την κάθοδο των Δωριέων, (σελ. 7) οι ηττημένοι Αχαιοί καταφέρνουν να διώξουν τους Ίωνες και να εγκατασταθούν στην περιοχή της σημερινής Αχαΐας. Πρώτος βασιλιάς έγινε ο Τισαμενός και πρωτεύουσα η Ελίκηο 1300 π.Χ. ο Κηφέας από την Κερύνεια, είχε ιδρύσει ομώνυμη αποικία στην Κύπρο.(σελ.9) 
Το 800 π.Χ. το πολίτευμα αλλάζει σε αριστοκρατικό.(σελ. 21) Οι Αχαιοί που ζουν σε διάσπαρτες κώμες,* ενώνονται κατά τόπους και δημιουργούν πόλεις.



Ανασκαφές στην Αρχαία Ελίκη

Οι 12 πόλεις από τα δυτικά προς τα ανατολικά είναι:


·         Δύμη
·         Ώλενος
·         Φαρές
·         Τριταία
·         Αρόη(Πάτρα)
·         Ρύπες
·         Κερύνεια
·         Βούρα
·         Ελίκη
·         Αιγές
·         Αιγείρα
·         Πελλήνη




Οι πόλεις αναπτύσσονται ραγδαία και ο πληθυσμός τους αυξάνεται. Συνέπεια είναι να δημιουργηθούν αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα ή Νότια Ιταλία.Οι δύο μεγαλύτερες ήταν η Σύβαρις που ιδρύθηκε από τον Ίσο τον Ελικέα και ο Κρότωνας που ιδρύθηκε από το Μύσκελλο, τον Αιγεάτη.(σελ. 19)

Στην περιοχή του Αιγίου υπήρχε το Αμάριο Άλσος και ο ναός του Ομαγυρίου Διός, όπου ήταν η έδρα της Αμφικτιονικής Ένωσης των πόλεων της περιοχής.(σελ. 25)
Λατρεύονταν επίσης και οι άλλοι θεοί του Ολύμπου,(σελ.11) υπήρχαν μικρά άλση και ιερά σε  περιοχές, τεμάχια ή τεμένη, που ένα έδωσε το όνομα στο χωριό της Τέμενης.
Πληροφορίες παίρνουμε από τον Όμηρο και τον Ησίοδο. Το 700 π.Χ. καθιερώνεται το φοινικικό αλφάβητο στην περιοχή.(σελ.15)


Αεροφωτογραφία:Το Αρχαίο Θέατρο της Αιγείρας

Οι πόλεις έχουν αρχοντικά, που είναι τα σπίτια των ευγενών, υπάρχουν μικρά σπίτια για τους φτωχούς, εργαστήρια,(Τι κατασκεύαζαν;) ναοί, δρόμοι και τείχη. Οι πόλεις μας δε διαφέρουν από τις άλλες ελληνικές πόλεις που έχουμε μάθει. Γύρω από τις πόλεις καλλιεργούνται χωράφια με αμπέλια, ελαιώνες, σιτηρά, δημητριακά και καρποφόρα δέντρα όπως ροδιές, αχλαδιές, μηλιές κ.α. Η θάλασσα ήταν πλούσια σε αλιεύματα. Υπήρχαν πολλοί βοσκότοποι ενώ αγαπημένη συνήθεια των προγόνων μας είναι το κυνήγι.(ζαρκάδια, ελάφια, λαγοί, πουλιά).
Νομίσματα κυκλοφορούσαν κι εδώ. Έχουν βρεθεί στις ανασκαφές ασημένιοι στατήρες από το 600 π.Χ.(Τι σημαίνει αυτό;) σελ.14-15

Αρχαία Κερύνεια Αιγίου

Αίγιο: Μυκηναϊκό Νεκροταφείο κάτω από τα Γυμνάσια

πηγή: ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ-Αρχαίες Πόλεις και Μνημεία
*Κώμες:οικισμοί